Dzisiaj jest: Wtorek, 19 marca 2019 rok
MPU: Miejska Pracownia Urbanistyczna w Poznaniu
MENU : STUDIUM MIASTA POZNANIA


Punkty 1-8

6.    kierunki zmian w strukturze przestrzennej miasta

 

6.1.           Kierunki zagospodarowania przestrzennego

 

Jednym z głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta powinno być wypełnienie wolnych przestrzeni w istniejących strukturach urbanistycznych. Struktura funkcjonalno – przestrzenna zabudowanej części miasta jest na tyle zdeterminowana istniejącym zagospodarowaniem, że nie przewiduje się tu większych zmian – poza przekształceniami terenów poprzemysłowych.

 

Nowe inwestycje powinny być lokalizowane przede wszystkim w zasięgu terenów, na których już istnieje infrastruktura techniczna lub najłatwiej ją rozbudować, co wynika z przyjęcia generalnej zasady równoległej realizacji systemu kanalizacji sanitarnej w stosunku do przewidywanej zabudowy.

Przyjmuje się jako wiodące następujące kierunki gospodarowania przestrzenią w mieście:

·         stworzenie możliwości rozwoju atrakcyjnego i aktywnego centrum miasta:

-          konkurującego pod względem usług ze zunifikowanymi przestrzeniami, oferowanymi przez wielkie obiekty sieci handlowych,

-          gwarantującego wysoki standard i zwiększenie atrakcyjności zamieszkania,

·         podjęcie działań zmierzających do przywrócenia funkcji śródmiejskich obszarom, które mimo centralnego położenia utraciły swe funkcje centrotwórcze;

·         promowanie nowych potencjalnych miejsc lokalizacji funkcji centrotwórczych, wykorzystujących walory projektowanego układu komunikacyjnego miasta (np. rejon ulic Hetmańska – tzw. Dolna Głogowska);

·         promowanie pasm aktywizacji usługowo – produkcyjnej (w tym centrów technologiczno - logistycznych), które będą stanowić potencjalne tereny nowych miejsc pracy, głównie na terenach przyautostradowych, a także wzdłuż planowanej III ramy komunikacyjnej;

·         rozwój budownictwa mieszkaniowego - podjęcie działań zapobiegających zwiększaniu się migracji mieszkańców z miasta poprzez:

-          podnoszenie atrakcyjności zabudowy mieszkaniowej na terenie centrum miasta,

-          podnoszenie jakości zamieszkania, m.in. poprzez wyznaczenie terenów wyłącznie mieszkaniowych oraz oddzielenie terenów mieszkaniowych od funkcji generujących uciążliwości;

-          uruchomienie nowych terenów pod budownictwo mieszkaniowe, kierowane do mieszkańców o różnym stopniu zamożności, w tym pod zabudowę rezydencjonalną w atrakcyjnych rejonach miasta (np. Morasko, Szczepankowo);

·         ograniczenie powierzchni terenów wykorzystywanych rolniczo w miejscach, gdzie dotychczasowa funkcja jest niemożliwa do utrzymania poprzez m.in.:

-          likwidację ogrodów działkowych w miejscach o znacznej uciążliwości otoczenia i przeznaczenie terenów pod inne funkcje przewidziane w Studium, przy jednoczesnym wskazaniu terenów dla nowych ogrodów działkowych,

-          wskazanie do zalesień i dolesień terenów rolnych nie nadających się na cele zabudowy mieszkaniowej, o ile wpisują się w ogólnomiejski system terenów zielonych.

 

 

6.2.Struktura przestrzenna miasta

 

Strukturalny szkielet przestrzenno-funkcjonalny Poznania kształtują niezmienne, bazowe elementy zagospodarowania, takie jak:

·         układ klinowo-pierścieniowy zieleni otwartej, uzupełniany i wzbogacony o nowe elementy,

·         ramowy system komunikacyjny,

·         obszar Centrum z cennymi zespołami urbanistycznymi i obiektami kulturowymi,

·         strefa funkcjonalnego śródmieścia.

Wytyczne w zakresie zmian struktury przestrzennej dotyczą:

·         kierunków reorganizacji terenów nadbrzeżnych doliny rzeki Warty (przede wszystkim na odcinku centralnym) powodujące „zwrócenie się” miasta w kierunku rzeki,

·         kreowania systemu obszaru przestrzeni publicznych, w tym ciągów i powiązań funkcjonalnych z akcentem na zachowanie ich ciągłości w tkance miejskiej oraz podniesienie atrakcyjności,

·         wytworzenia nowych miejsc centrotwórczych istotnych w skali całego miasta.

Podstawy tworzenia całej struktury i panujących w jej wnętrzach zasad określają ustalenia dla poszczególnych stref i podstref miasta, gdzie wprowadzono także wskaźniki urbanistyczne dotyczące parametrów zabudowy i zagospodarowania w celu koniecznej ochrony potencjału zieleni i ładu przestrzennego.

Określenia odnoszące się do przeznaczenia, charakteru i wysokości zabudowy odpowiadają zapisom użytym w ustawie Prawo Budowlane z 7 lipca 1994 r. oraz Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym:

·         wysokość budynków niskich – do 12 m nad poziomem terenu lub budynków mieszkalnych - do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;

·         wysokość budynków średniowysokich – ponad 12 m nad poziomem terenu lub budynków mieszkalnych –  powyżej 4 kondygnacji nadziemnych;

·         uszczegółowienie wysokości, w tym maksymalną wysokość dla zabudowy średniowysokiej (do 20 m powyżej poziomu terenu) przedstawiono w części zawierającej ustalenia szczegółowe dla podstref.

Określenia grup wysokości zabudowy: niska (n), średnio wysoka (sw), wysoka (w), wysokościowa (ww) – odpowiadają zapisom zawartym w powyżej wymienionych przepisach odrębnych.

Przyjęto także zasadę, że obowiązuje charakter i wysokość zabudowy przeważająca na danym terenie, a nie zasada bezpośredniego sąsiedztwa.

 

6.2.1. Charakter zabudowy

W zakresie uporządkowania struktur przestrzennych należy przeprowadzić działania zmierzające do wyróżnienia zespołów urbanistycznych, zdefiniowania ich czytelnych krawędzi oraz dążenia do osiągnięcia wspólnego identyfikującego charakteru przestrzeni (poprzez niezbędny poziom unifikacji jej elementów, kontekst i relacje z sąsiedztwem).

W celu uporządkowania obszarów zdegradowanych, pozbawionych czytelnego układu przestrzennego, a także wprowadzenia klarownej jakości przestrzennej na nowych terenach przeznaczonych do zainwestowania, przyjęto zasadę wykrystalizowania jednego charakteru zabudowy w obrębie określonego zespołu urbanistycznego.

 

6.2.2. Wysokości zabudowy

Przyjęto następujące główne zasady kształtowania wysokości zabudowy na terenach przeznaczonych do zainwestowania:

·         tereny w granicach III ramy komunikacyjnej - zabudowa średnio wysoka, za wyjątkiem obszarów wzdłuż klinów zieleni, gdzie zakłada się zabudowę niską;

·         poza III ramą komunikacyjną przeważa zabudowa niska, za wyjątkiem terenów już zainwestowanych;

·         na określonych terenach istnieje możliwości lokalizacji obiektów wysokich i wysokościowych (zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla stref i podstref); największym terenem na którym dopuszczono lokalizację obiektów wysokich jest obszar tzw. Wolnych Torów w momencie wyłączenia go z terenów zamkniętych;

·         określona wysokość zabudowy dotyczy wysokości przeważającej na danym terenie. W związku z powyższym na etapie sporządzania planów miejscowych, w wyniku przeprowadzonych analiz przestrzennych, wysokość zabudowy może być lokalnie obniżona lub podwyższona.

 

6.2.3. Oddziaływanie negatywne barier funkcjonalno-przestrzennych w mieście

W celu złagodzenia negatywnego oddziaływania najważniejszych tras ruchu samochodowego (autostrady, I, II, III ramy komunikacyjnej) w mieście, jako barier przestrzenno-funkcjonalnych, należy:

·         dążyć do wytworzenia w poszczególnych zespołach urbanistycznych ograniczonych barierami komunikacyjnymi, kompleksowych układów przestrzenno-funkcjonalnych, tak aby omawiane trasy nie były dla mieszkańców ograniczeniem przestrzennym;

·         w ramach możliwości przeprowadzić odcinki głównych tras komunikacyjnych (dotyczy III ramy) w tunelach;

·         na obszarach bezpośrednio przyległych do uciążliwych ulic, lokalizować głównie strefy działalności usługowo-produkcyjnej, dla których obecność ulic o takim charakterze nie powoduje dyskomfortu przestrzennego czy funkcjonalnego;

·         dążyć do obniżenia rangi ciągu ulic: Solna, Wolnica, Małe Garbary, Estkowskiego, St.Wyszyńskiego poprzez zmianę przekroju trasy, jej funkcji w mieście oraz stworzenie domknięcia I ramy komunikacyjnej miasta na północno-wschodnim odcinku.

W celu zmniejszenia negatywnego oddziaływania torów kolejowych proponuje się:

·         w miarę możliwości zwiększenie ilości przejazdów i przejść pieszych przez tory, w szczególności w miejscach gdzie jest to najbardziej pożądane i niezbędne (np. pomiędzy Moraskiem a Piątkowem; Strzeszynem a Podolanami; Szczepankowem a Franowem; Górczynem a Świerczewem; Kopaniną a Górczynem). Możliwości powstania takich powiązań oraz wyznaczenie ich lokalizacji powinno nastąpić na etapie sporządzania planu miejscowego.

W celu zwiększenia pozytywnego odbioru doliny rzeki Warty wymaga się:

·         wytyczenia bulwarów nadbrzeżnych wzdłuż obu brzegów rzeki Warty, jako łącznika pomiędzy różnymi funkcjonalnie terenami, przyległymi do rzeki oraz obszarami zieleni;

·         na terenach pomiędzy mostem Lecha a mostem Przemysła I, w szczególności na odcinku Centrum - wykreowania spójnego układu przestrzennego dla całości doliny, z siecią ciągów pieszo-rowerowych prowadzących do makrownętrza doliny, łączących się z bulwarami nadbrzeżnymi;

·         wzbogacenia układu komunikacyjnego miasta o nowe powiązania tj.:

a.       kładka pieszo - rowerowa na przedłużeniu ulicy Św. Jerzego łączący Wildę z dolnym tarasem Rataj,

b.       most Berdychowski łączący Centrum, Ostrów Tumski i Piotrowo,

c.       most na przedłużeniu ulicy Główna łączący Winogrady z Zawadami,

d.       kładki pieszo-rowerowe łączące Stare Miasto, Ostrów Tumski oraz Śródkę.

 

 

6.3.KSZTAŁTOWANIE FIZJONOMII MIASTA

 

Główne działania na rzecz fizjonomii miasta dotyczą przede wszystkim ochrony najistotniejszych krajobrazów miasta, tzn. wyznaczonych w uwarunkowaniach panoram, charakterystycznych widoków rozciągających się z ciągów i punktów widokowych, dominant przestrzennych oraz cennych wnętrz urbanistycznych (obszarów przestrzeni publicznych), takich jak prestiżowe śródmiejskie przestrzenie publiczne, które kreują tożsamość miasta.

Nowe elementy, mogące wpłynąć istotnie na strukturę przestrzenną Poznania, muszą wkomponować się w zastaną historyczną tkankę miasta i równocześnie ją uatrakcyjnić. Ich wprowadzenie jest uzależnione od wpływu proponowanego elementu na fizjonomię całego miasta, stwierdzonego w oparciu o sporządzone studia sylwety miasta.

W celu ochrony i kształtowania krajobrazu miejskiego szczególnej uwagi wymagają:

·         panoramy miasta z określonych punktów i ciągów widokowych,

·         lokalizacje obiektów jako dominant przestrzennych,

·         lokalizacje obiektów dysharmonizujących krajobraz takich jak: napowietrzna i naziemna infrastruktura techniczna, reklamy zewnętrzne i obiekty telefonii komórkowej.

6.3.1.        Miejsca szczególne - „bramy miasta” i „bramy centrum miasta”

Zakłada się szczególną dbałość o kształtowanie przestrzeni miejsc wyjątkowych do jakich należą „bramy miasta” i „bramy centrum miasta”. Punkty te wymagają zaakcentowania kompozycyjnego w tkance miejskiej, w celu podkreślenia wjazdów do miasta albo centrum, poprzez ich szczególną formę zagospodarowania albo parametry zabudowy.

Do takich miejsc mających duże znaczenie dla fizjonomii miasta, w szczególności należą:

·         węzły autostradowe „Krzesiny” i „Komorniki”, gdzie istotna jest forma i charakter samego węzła komunikacyjnego, a także sposób zabudowy na terenach przyległych;

·         tereny wzdłuż głównych wjazdów komunikacyjnych do miasta na odcinku pomiędzy granicą administracyjną Poznania, a III ramą komunikacyjną; dotyczy to ulic: Warszawska, Bolesława Krzywoustego, Starołęcka, 28 Czerwca, Głogowska, Grunwaldzka, Bukowska, J.H.Dąbrowskiego, Koszalińska, Obornicka / Nowa Obornicka, Naramowicka / Nowa Naramowicka, Gdyńska, Gnieźnieńska; skrzyżowania III ramy komunikacyjnej docelowo mają stać się równocześnie punktami charakterystycznymi tej obwodnicy miasta;

·         tereny w rejonie dworca autobusowego PKS i Dworca Głównego PKP; wskazane jest podjęcie działań w celu połączenia obu funkcji lub ich maksymalnego zbliżenia oraz, ze względu na rangę tych miejsc w mieście, nadanie im adekwatnego dla pełnionej roli charakteru i wyglądu estetycznego.

 

W ramach podkreślania indywidualnej specyfiki strefy centrum należy dążyć do wyznaczenia tzw. miejsc bramowych zlokalizowanych przy głównych wjazdach komunikacyjnych do centrum. Przeobrażenia w obrębie tych obszarów powinny respektować kulturowe i historyczne wartości miejsca, nie ingerować w samą tkankę Starego Miasta. Formy rozwiązania urbanistycznego i architektonicznego powinny wynikać z szczegółowych studiów sylwety centrum miasta lub śródmieścia.

6.3.2.        Przestrzenie publiczne

W Studium wyznaczono wyłącznie obszary przestrzeni publicznej istotne dla całego miasta, do których należą:

·         centrum miasta,

·         rynki dzielnicowe: rynek Śródecki, Jeżycki, Łazarski, Wildecki, Wschodni, rynki dolnego tarasu Rataj (Piastowski, Jagielloński), a także projektowany rynek – plac na Łacinie,

·         główne ciągi miejskie, wprowadzające ruch do centrum ze wskazanych rynków (oparte na istniejących ciągach kulturowych i handlowych), w tym m.in.:

-          ulica Dąbrowskiego,

-          ulica Głogowska,

-          ulica Wierzbięcice i ulica Górna Wilda,

-          ciąg ulic: Ostrówek, Ostrów Tumski wraz z projektowanymi kładkami pieszo-rowerowymi,

-          ciąg pieszy od nowego rynku - placu na Łacinie przez ul. Kórnicką;

·         ciągi pośrednie tworzące powiązania pomiędzy dzielnicami: Sołaczem, Jeżycami, Łazarzem, Wildą, Ratajami, Piotrowem, Śródką i Łaciną; dotyczy to:

-          ulic Nad Wierzbakiem i Kościelnej łączących park Sołacki z rynkiem Jeżyckim;

-          ciągu ulic: Kraszewskiego, Matejki (wzdłuż parku Wilsona), Berwińskiego, Małeckiego - od rynku Jeżyckiego do rynku Łazarskiego;

-          ulicy Kanałowej przez wiadukt - łączący Łazarz z Wildą (obszar Wolnych Torów);

-          ulicy Św. Jerzego od rynku Wildeckiego przez kładkę pieszo – rowerową łączącą   Wildę i dolny taras Rataj (osiedle Piastowskie – rynek),

-          ciągu łączącego rynki dolnego tarasu Rataj z projektowanym rynkiem – placem na Łacinie i dalej do Jeziora Maltańskiego;

·         ciągi rekreacyjne, do których należy:

-                system bulwarów nadwarciańskich,

-                system ciągów rekreacyjnych wzdłuż jeziora Maltańskiego,

-                ciąg wzdłuż doliny rzeki Bogdanki do Strzeszynka,

-                ciąg będący uzupełnieniem systemu ciągów pośrednich na przedłużeniu ul. Nad Wierzbakiem o przebiegu: od ul. Wojska Polskiego do projektowanego parku w dolinie Wierzbaka, ul. Koronna, ul. Nasienna, kładka nad PST, ul. A.Hercena, al. Pod Lipami, park Kosynierów, park Szelągowski – do bulwaru lewobrzeżnego w dolinie rzeki Warty.

Powyższe przestrzenie publiczne, w tym rynki dzielnicowe, główne ciągi miejskie, ciągi pośrednie i rekreacyjne tworzą sieć powiązań pieszych, tożsamych z wymienionymi w punkcie 8.1. transport pieszy.

W Studium określa się dwustopniowy system przestrzeni publicznych:

stopień 1 – zespolenie centrum z dzielnicowymi rynkami (rynek - główny ciąg miejski - Centrum),

stopień 2 – wykształcenie ciągów pośrednich - stworzenie pełnego układu ma na celu połączenie najcenniejszych atutów miasta: centrum, dzielnic wielkomiejskich (ich rynków i najważniejszych ulic), bulwarów nadwarciańskich, rejonu kampusu politechniki poznańskiej, Ostrowa Tumskiego i Środki, a także projektowanego placu na Łacinie.

 

Działania w zakresie kształtowania omawianego systemu powinny dotyczyć:

-          podniesienia walorów przestrzennych,

-          wzbogacenia programu funkcjonalnego (z koncentracją usług o charakterze ogólnomiejskim),

-          zadbania o sferę estetyczną pierzei tworzących rynki oraz ciągi piesze poprzez przeprowadzenie rewaloryzacji lub renowacji historycznych budynków i lokalizację nowych obiektów (plomb) spójnych i nawiązujących do zabudowy istniejącej,

-          wprowadzenia jednorodnej formy zagospodarowania o najwyższej jakości dla poszczególnych elementów składowych systemu przestrzeni publicznych zarówno na poziomie kształtowania pierwszego jak i drugiego stopnia; organizacja w odbiorze powinna być spójna i ciągła (posadzka, przekrój ulicy, wspólne elementy małej architektury, zieleni, oświetlenia itd.);

-          reorganizacji parkowania przy ulicach, w celu poszerzenia przestrzeni przechodnia.

 

Dokonanie wyboru rozwiązania formy i charakteru zagospodarowania dla poszczególnych elementów składowych systemu powinno odbywać się na drodze konkursu architektoniczno-urbanistycznego.

 

6.3.3.        Kierunki kształtowania przestrzeni makrownętrz

·         makrownętrze doliny rzeki Warty

Przestrzeń publiczną doliny rzeki Warty należy kształtować w sposób odzwierciedlający jej znaczenie w stosunku do położenia. Zatem, szczególną dbałość o rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne należy zapewnić na terenach centralnych w dolinie rzeki Warty na odcinku pomiędzy: projektowanym połączeniem komunikacyjnym w ciągu ul. Św. Jerzego oraz mostami kolejowymi na Ostrowie Tumskim. Nowe działania inwestycyjne na terenach przyległych do makrownętrza muszą współgrać z istniejącą zabudową centrum miasta i Ostrowa Tumskiego, nie okaleczając ich obecnej sylwety (wyjątek stanowi zespół zabudowy Śródki, który wymaga znacznego uzupełnienia zabudowy). Na tych najcenniejszych, centralnych obszarach miasta, należy dążyć do wykreowania spójnego układu przestrzennego, którego elementem scalającym będzie sama rzeka.

Ponadto, należy uporządkować nadwarciańskie tereny pomiędzy mostem Lecha a mostem kolejowym Św. Wincentego oraz na odcinku od projektowanego połączenia komunikacyjnego w ciągu ul. Św. Jerzego do mostu Przemysła I. Wzdłuż tych obszarów powinno się dążyć do wykształcenia sieci powiązań pieszych i rowerowych połączonych docelowo z bulwarami nadrzecznymi części centralnej oraz dodatkowych przepraw mostowych: Winogrady-Zawady, ul. Św. Jerzego-osiedle Piastowskie, most Berdychowski, kładki pieszo-rowerowe łączące Stare Miasto, Ostrów Tumski oraz Śródkę. Te trzy fragmenty doliny należy zespolić systemem bulwarów nadrzecznych po obu stronach rzeki Warty, który połączyłby jej przyległe tereny o różnych funkcjach oraz zapewniłby widok na historyczne, chronione panoramy miasta podkreślone dominującymi obiektami Ostrowa Tumskiego i Starego Miasta.

 

·         makrownętrza najważniejszych ulic

Dotyczy to:

autostrady,

wlotów komunikacyjnych do miasta,

III, II i I ramy komunikacyjnej miasta,

poznańskiego odcinka zewnętrznej obwodnicy drogowej Poznania (stanowiącego fragment zewnętrznego pierścienia drogowego bliskiego zasięgu).

Kształtowanie ładu przestrzennego przestrzeni publicznych makrownętrz poszczególnych ulic dotyczy m.in.: wskazania obowiązującej linii zabudowy, wysokości zabudowy, wykształcenia elementów strukturalnych oraz uporządkowania systemu reklam.

Strukturę III ramy komunikacyjnej Poznania kreują miejsca bramowe miasta na skrzyżowaniach z głównymi wlotami, II ramy komunikacyjnej – układ przyulicznej zieleni wysokiej oraz system lokalnych dominant na skrzyżowaniach z głównymi ulicami, a I ramy – wykształcona krawędź Centrum.

Przebieg poznańskiego odcinka zewnętrznej obwodnicy drogowej Poznania (stanowiącego fragment zewnętrznego pierścienia drogowego bliskiego zasięgu), z uwagi na lokalizację poza terenami zainwestowanymi powinien być podporządkowany walorom krajobrazowym obszaru.  

 

·         makrownętrza kolejowe

Należy zwrócić szczególną uwagę na kształtowanie przestrzeni wokół kolejowych wjazdów do miasta, ponieważ dla podróżujących koleją to one stają się wizytówką Poznania. Zatem powinno się dążyć do podniesienia estetyki zabudowy sąsiedztwa szlaków kolejowych oraz akcentowania w zabudowie dworców pośrednich na trasie dojazdu do Dworca Głównego PKP.

 

6.3.4.        Obiekty handlowe, w tym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2

W Studium przyjęto kontynuację dotychczasowych zasad lokalizacji obiektów handlowych w mieście:

·         dla handlu o znaczeniu ogólnomiejskim i regionalnym –

o        w formie ciągów handlowych tworzących przestrzenie publiczne oraz wielofunkcyjnych obiektów usługowych (domy towarowe, galerie, itp.) w powiązaniu z zabudową mieszkaniową i innymi funkcjami usługowymi - na terenie funkcjonalnego śródmieścia;

o        w formie samodzielnych, wielkopowierzchniowych i wielofunkcyjnych centrów handlowo – usługowo kulturalnych;

·         dla usług handlu podstawowego -

o        jako pojedyncze obiekty o swobodnej lokalizacji,

o        jako obiekty współtworzące lokalne ośrodki usługowe.

Studium przyjmuje zasadę dostosowania gabarytów i formy architektonicznej obiektów handlowych do charakteru zabudowy terenu, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru funkcjonalnego śródmieścia.

Jedną z form handlu o znaczeniu ogólnomiejskim są targowiska miejskie, zlokalizowane w Poznaniu zazwyczaj w obrębie placów i rynków dzielnicowych. Studium przewiduje w tym zakresie jedynie zmianę lokalizacji targowiska przy ul. Dolna Wilda – przeniesienie na tereny Franowa, w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej pętli tramwajowej.

 

W Studium wskazano możliwe w skali miasta lokalizacje obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Są to m.in.:

·         węzeł Komorniki,

·         rejon Franowa,

·         zespół Dworców PKP i PKS,

·         rejon ulic Lechicka – Księcia Mieszka I,

·         rejon ulic Hetmańska – Górecka

·         rejon Centrum.

Ponadto, w pozostałych rejonach miasta, zawartych w części szczegółowej Studium, określono możliwość lokalizowania tego typu obiektów jako pojedynczych budynków towarzyszących innym funkcjom. Wszystkie lokalizacje wskazano, kierując się zapotrzebowaniem na tego typu obiekty, dla klientów nastawionych na komunikację zbiorową (galerie handlowe w śródmieściu) lub służącym klientom nastawionym na transport prywatny (tereny peryferyjne).

Rozpatrując możliwości lokalizacji obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 ustosunkowano się do obiektów istniejących i tych wskazanych w zmianie Studium z 2003 roku – większość niezrealizowanych lokalizacji została utrzymana.

Wskaźniki dotyczące wielkości powierzchni sprzedaży w tego typu obiektach handlowych na 1000 mieszkańców wynoszą:

·         istniejący (dot. obiektów już czynnych i obecnie realizowanych):

            Poznań             490 m2 / 1000 mieszkańców

            dla porównania              Łódź                 609 m2 / 1000 mieszkańców

                                               Kraków             300 m2 / 1000 mieszkańców

                                               Gdańsk            480 m2 / 1000 mieszkańców

·         szacunkowo wskaźnik perspektywiczny:

Poznań            875 m2 / 1000 mieszkańców

Będzie to wskaźnik na poziomie osiągniętym w 2002 r. przez niektóre miasta europejskie:

Lizbona 1400 m2 / 1000 mieszkańców,

Berlin 1050 m2 / 1000 mieszkańców,

Barcelona 950 m2 / 1000 mieszkańców,

Dublin 560 m2 / 1000 mieszkańców.

Wszystkie wskazane w Studium na rysunku Kierunków lokalizacje obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 należy traktować jako miejsca potencjalne.

W ustaleniach dotyczących poszczególnych stref i podstref szczegółowo określono zasady zagospodarowania terenów obiektów handlowych, wprowadzając wymagania w zakresie funkcji obiektu jego wielkości i charakteru zabudowy, ilości miejsc parkingowych i kształtowania przestrzeni publicznych.

 

6.3.5.        Zasady lokalizowania urządzeń reklamowych i informacyjnych

Celem określenia generalnych zasad lokalizacji urządzeń reklamowych i informacyjnych na terenie Poznania jest dążenie do uporządkowania przestrzeni miejskiej.

Przyjmuje się następujące generalne zasady lokalizowania urządzeń reklamowych i informacyjnych na terenie miasta:

·         urządzenia reklamowe i informacyjne należy lokalizować w taki sposób, aby swoją formą, wielkością, kolorystyką nie zniekształcały istniejących układów przestrzennych (ich wnętrz, sekwencji widokowych, panoram itp.) oraz architektury budynków,

·         wprowadza się zakaz lokalizacji urządzeń reklamowych na obiektach budowlanych wpisanych do rejestru zabytków, chyba że Miejski Konserwator Zabytków postanowi inaczej;

Tereny, na których można lokalizować urządzenia reklamowe zostały wskazane w strefach i podstrefach. Niezależnie od tego, na obszarze całego miasta dopuszcza się lokalizowanie urządzeń reklamowych:

o        jako integralnych elementów wiat przystankowych komunikacji miejskiej,

o        na ogrodzeniach placów budów i rusztowaniach na czas prac budowlanych.

Zasady generalne, w zależności od potrzeb, powinno się uszczegóławiać na etapie sporządzania planów miejscowych, poprzez dążenie do określenia:

-                      potencjalnych miejsc lokalizacji,

-                      powierzchni ekspozycji,

-                      wysokości,

-                      gęstości występowania na danym terenie,

-                      sposobu lokalizowania w liniach rozgraniczających ulic.

 

 

6.4.     Obszary do przekształceń, rehabilitacji i rekultywacji

 

6.4.1.  Przekształcenia

Celem przekształceń jest zapewnienie ciągłości rozwoju miasta poprzez stworzenie czytelnej przestrzennie i sprawnej funkcjonalnie struktury miejskiej oraz dostosowanie funkcji i form zabudowy do aktualnych standardów.

  • Delimitacji obszarów wskazanych do przekształceń dokonano w oparciu o ich faktyczny stan użytkowania niezależnie od ich dotychczasowego przeznaczenia w dokumentach planistycznych.
  • Przekształceniom mogą ulegać również wszystkie tereny, niezależnie od funkcji, położone na styku z układem komunikacyjnym istniejącym wskazanym do przebudowy oraz nowo projektowanym.
  • W obrębie poszczególnych terenów funkcjonalnych, występują niewielkie obszary, głównie niezagospodarowane bądź zagospodarowane tymczasowo, których nie wskazano do przekształceń, a które stanowią uzupełnienie funkcji podstawowej.

 

Wyróżnia się dwie formy przekształceń:

  • przestrzenne – dotyczą zmian w strukturze przestrzennej miasta, w szczególności terenów o funkcji przemysłowej i sportowo – rekreacyjnej;
  • funkcjonalno – przestrzenne – obejmują zmiany w przeznaczeniu terenów i w strukturze przestrzennej miasta; dotyczą głównie terenów niezagospodarowanych i zagospodarowanych tymczasowo oraz terenów, dla których następuje zmiana funkcji przede wszystkim z rolnej, przemysłowej, ogrodów działkowych na inną, zgodną z polityką przestrzenną miasta.

 

Wskazane w Studium obszary do przekształceń zostały wyznaczone w ramach funkcji brutto. Na etapie sporządzania miejscowych planów należy jednoznacznie wskazać granice ww. obszarów.

Obszary wskazane do przekształceń mogą być poddawane również działaniom zmierzającym do ich rewitalizacji czyli do uruchomienia ”......procesu przemian przestrzennych, technicznych, społecznych i ekonomicznych mających na celu wyprowadzenie danego obszaru ze stanu kryzysowego, przywrócenie obszarowi jego funkcji i stworzenie warunków do jego rozwoju z wykorzystaniem jego charakterystycznych cech endogenicznych”.

 

6.4.2.  Rehabilitacja

Celem działań jest dostosowanie istniejących terenów zabudowy do współczesnych wymogów i potrzeb, poprawienie warunków życia oraz podniesienie atrakcyjności przestrzeni poprzez poprawę estetyki i standardu technicznego obiektów budowlanych, wykreowanie przestrzeni publicznych oraz uwypuklanie układu kompozycyjnego.

Wyróżnia się 7 rodzajów obszarów rehabilitacji:

·         rehabilitacja zabudowy blokowej – dotyczy terenów osiedli mieszkaniowych budowanych w oparciu o budownictwo wielkopłytowe;

·         historycznych dzielnic - dotyczy terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – centrum, dzielnic wielkomiejskich: Jeżyc, Łazarza, Wildy; Śródki; Ostrowa Tumskiego i Sołacza;

·         terenów poprzemysłowych – dotyczy obszarów, z których działalność przemysłowa została wyparta i w obrębie których istnieją obiekty cenne kulturowo,

·         parków – dotyczy terenów zieleni urządzonej,

·         zieleni otwartej – dotyczy przede wszystkim terenów dolin rzek Warty i Cybiny,

·         zabytkowych fortyfikacji – dotyczy fortów tworzących były pruski XIX-wieczny system fortyfikacji,

·         terenów dawnych wsi – dotyczy zespołów opartych na założeniach pałacowo – dworsko – parkowych i folwarcznych, dawnych wsi o czytelnym układzie przestrzennym z założeniem i bez założenia dworsko – parkowego i folwarcznego.

Obszary wskazane do rehabilitacji mogą być poddawane również działaniom zmierzającym do ich rewitalizacji czyli do uruchomienia ”......procesu przemian przestrzennych, technicznych, społecznych i ekonomicznych mających na celu wyprowadzenie danego obszaru ze stanu kryzysowego, przywrócenie obszarowi jego funkcji i stworzenie warunków do jego rozwoju z wykorzystaniem jego charakterystycznych cech endogenicznych”.

 

6.4.3.   Rekultywacja  

Na podstawie przepisów odrębnych wydawane są decyzje administracyjne dotyczące terenów wskazanych do rekultywacji. W studium nie wykazano tych terenów, gdyż działania wynikające z postępowań administracyjnych nie zależą od kierunków zagospodarowania przestrzennego. Są to np. teren górniczy, po składowiskach odpadów itp., które posiadają już decyzje rekultywacyjne.

W Studium przyjęto zasadę, że wprowadzenie na danym obszarze funkcji określonej w części „Kierunki zmian w przeznaczeniu terenów” może nastąpić dopiero po rekultywacji terenu, o ile zachodzi konieczność jej przeprowadzenia. Szczególnie należy zwrócić uwagę na tereny o funkcji przemysłowej przekształcanej na inną mieszkaniową bądź usługową (np.: rejon ulicy Jeleniogórskiej, Janickiego, św. Wawrzyńca).